Περί οπαδικής περηφάνιας, Αράβων και υποκρισίας

Ο Διονύσης Βλάχος έχει βαρεθεί τους haters…

Περί οπαδικής περηφάνιας, Αράβων και υποκρισίας
(πέραν από όσα έχουμε ήδη πει)

Προσωπικά βλέπω (σε μεγάλο βαθμό και όχι περιστασιακά) Premier League από το 2009. Οπότε θα ήταν λίγο κουλό να πω ότι ήμουν «οπαδός» κάποιας ομάδας. Αρχίζω να γουστάρω περισσότερο City από τη μέρα που μένουμε εκτός CL με την κεφαλιά του Crouch το 2010. (ήταν η εποχή που άρχισα σιγά-σιγά να κουράζομαι/απομακρύνομαι από το ελληνικό πρωτάθλημα).
Ως τότε απλά ψιλοσυμπαθούσα κάποιες ομάδες (μέσα από αυτές και τη City ως αντίπαλο δέος της United την οποία τη 10ετία του ’90 υποστήριζε και η κουτσή Μαρία). Δυστυχώς στην Ελλάδα όταν έχεις πάθος για πρωτάθλημα του εξωτερικού δύσκολα βρίσκεις κόσμο στον περίγυρό σου να το μοιραστείς όσο θες.

Σίγουρα όμως αυτό που με συγκινεί με τη City (και θα έπρεπε να γουστάρει κάθε ποδοσφαιρόφιλος) είναι ότι οι οπαδοί της (και κυρίως οι κατοικούντες στο Μαντσεστερ) πέρασαν μία πολύ δύσκολη κατάσταση (ιδιαίτερα την περίοδο 1993-2011) με τους οπαδούς της Γιουνάιτεντ να πανηγυρίζουν καμιά 20αριά τίτλους ενώ η ομάδα μας βολόδερνε σε 3 κατηγορίες.

Πάντα όμως ήταν εκεί (μου έχει κολλήσει στο μυαλό η εντυπωσιακή κερκίδα στο ματς με τη Τζίλινγχαμ) και είναι υπέροχο που πλέον άλλαξαν τα πράγματα. Το αξίζουν (και το αξίζετε και περισσότερο από εμάς τους νιούφηδες όσοι γουστάρατε τη City πριν το 2009).
Το underdog γίνεται πλέον αφεντικό. Σα να βλέπουμε το Καράτε Κιντ να’ουμ! Ε ο Μανσούρ είναι ο Μιγιάγκι μας!

Οι περισσότεροι από όσους λένε σήμερα για τους Άραβες και τα πετρέλαια (πέραν από το γεγονός ότι δεν ασχολούνται με την ουσία ότι η ομάδα είναι κερδοφόρα και έχει πλάνο κλπ) είναι υποκριτές γιατί έγιναν οπαδοί των ομάδων τους ΕΠΕΙΔΗ ήταν επιτυχημένες (και προφανώς οικονομικά ισχυρότερες από την City τότε):

1. Όσοι έγιναν Liverpool, ήταν όταν η Liverpool πήρε 4 πρωταθλητριών σε λίγα χρόνια (77-84) και 6 πρωταθλήματα τη 10ετία του ’80. Οι νεότεροι γοητεύτηκαν από αυτή τη λάμψη και μόνο (αφού σπάνια κάποιος «γίνεται» μόνος του κάποια ομάδα πχ διαβάζοντας την ιστορία της κλπ).

2. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που θα σας δηλώσουν United (εκτός του γεγονότος ότι συχνά είναι άσχετοι) έγιναν United μετά τα μέσα της 10ετίας του ’90. Μαγεμένοι και αυτοί από τις επιτυχίες. Και επίσης δε μοιάζει να τους ενοχλεί ότι ο Μουρίνιο έχει ξοδέψει σχεδόν όσα και ο Πεπ τα τελευταία 2 χρόνια. Απλά απέτυχαν οι μεταγραφές του. Οι Άραβες τους μάραναν.
(επίσης όσοι δεν έγιναν United τότε, έγιναν Άρσεναλ η οποία όπως και να έχει είναι από τις πιο επιτυχημένες ομάδες εντός του νησιού)

3. Όσοι ισχυρίζονται ότι είναι Chelsea δύσκολα σε μεγάλο βαθμό φάνηκαν μετά τον Αμπράμοβιτς (ποιος μιλάει αλήθεια πλέον για το πόσα χρήματα έδωσε για να βρεθεί η Τσέλσι στην ελίτ του αγγλικού πρωταθλήματος;)

4. Ακόμα και oi περισσότεροι από όσους σας δηλώσουν οπαδοί λιγότερο επιτυχημένων ομάδων από τις παραπάνω (πχ Τοτεναμ) κάποια στιγμή είχαν να πανηγυρίσουν έναν τίτλο τις 10ετίες που η City ήταν στα «αζήτητα». Τότε που η ΕΡΤ έδειχνε κάποιους τελικούς που και που και κάποια στιγμιότυπα.

Τα παραπάνω είναι όλα λογικά. Οι περισσότεροι (σαν μικρά παιδιά κυρίως) θαμπώνονται από επιτυχίες ή ακολουθούν τους γονείς τους ή τους φίλους τους στην επιλογή ομάδας. Δεν υπάρχει DNA φιλάθλου. Συνήθως η επιλογή ομάδας είναι τυχαία (αν ασχολείσαι πραγματικά και όχι αν απλά δηλώνεις κάτι σαν προτίμηση για να λες ότι ασχολείσαι). Και όταν κολλήσεις κόλλησες.

Απλά ας τελειώνει η καραμέλα με τους Άραβες. Και οι περισσότεροι που την πιπιλάνε δε θα μπορούσαν να πουν 10 παίκτες της ομάδας που “υποστηρίζουν”.

Αυτά γιατί συγχύστηκα πάλι.

ΥΓ: Θα τους βόλευε να μην υπάρχουμε και να βολοδέρνουμε. Ξυδάκι

You may also like...

1 Response

  1. T. says:

    CITY από το 1981…..who the fuck is man united?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *